صداي پاي اب

نم نم  ارام  در عمق سكوت

گوش كن حرف هاي نگفته ام را.

اهسته با من زمزمه كن

اكنون اشك هاي  بي انتها در سكوت تنهاييهايم

در درون ترانه هاي ساده ام

و در شوق لحظه هاي بي فاصله

براي تو عشق را معنا مي كند

اكنون دستانت را با من همراه كن تا

        عطوفت باران و سرسبزي سرو را باور كني

            تا بداني

                   در بي صدايي ها

                        در انتهاي لبخندهاي شيرينت

                              كسي تو را صدا مي كند

     و با غنچه هاي لبريز از ترنم باران

             وجودت را

                        با نغمه هاي طلوع همرا مي سازد...

كاشكي ميشد توي زندگي هيچ وقت توي رنج نبود !راستي چطور چنين چيزي ممكنه؟تو همين فكر بودم كه ياد حرف استادم افتادم كه مي گفت ادما هيچ وقت به معني واقعي كلمه ازاد از درد و زحمت نيستن .همون طور كه خدا در قران فرموده "لقد خلقنا الانسان في كبد"بدرستيكه انسان را در رنج افريديم.يعني انسان فقط زمانيكه خودش رو فارغ از همه چيز بدونه تصور ميكنه كه زندگي راحتي داره.حتي ادم وحوا هم از وقتي به زمين پا گذاشتن مدام در پي بر طرف كردن احتياجات و به قول امروزيا غم نان بود كه اونارو لحظه اي ارام نگذاشت.اين حرف استادم باعث شد بفهمم چرا ما ادما بعضيامون از صبح تا شب دغدغه هاي فكري زيادي داريم و بعضيامونم تمام روز رو با خوشگذرونيهاي بيهوده تموم مي كنيم.